~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
σελίδες της εφημερίδας "Αρκαδικό Βήμα" συντάκτες: Αγαθή Γρίβα-Αλεξοπούλου, Πάνος Αϊβαλής, Πόπη Βερνάρδου, Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη,
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~

yfos

yfos
"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν' ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

"ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟ", με 74 ποιήματα, που κυκλοφορεί δωρεάν σε e-book της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη

Zacharoula Gaitanaki
Ζώνη Αρκαδίας


Ήταν το καλοκαίρι του 2001 όταν κυκλοφόρησε η πρώτη μου ποιητική συλλογή, τα "Ανόμοια Τοπία". Πόση χαρά πήρα τότε για αυτή την εμφάνισή μου - με ένα έστω και ολιγοσέλιδο βιβλίο - στα Ελληνικά Γράμματα! Πέρασαν χρόνια πολλά από τότε και σήμερα, είμαι στην ευχάριστη θέση να καλωσορίσω, να υποδεχτώ θερμά, τη δεύτερη συλλογή μου, "ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟ", με 74 ποιήματα, που κυκλοφορεί δωρεάν σε e-book και μπορείτε να την διαβάσετε αν μπείτε στην Αρχική σελίδα του ιστολογίου μουhttps://zaharoulagaitanaki.wordpress.com. Γράφω στον Πρόλογό μου γι' αυτήν, ότι είναι
ΕΝΑ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΚΕΡΑΣΜΑ ΑΓΑΠΗΣ

Στο μικρό μου γραφείο καθισμένη, κάποιες γόνιμες ώρες, που η Μούσα μου έρχεται να με επισκεφτεί και να μου χαρίσει πολλά ερεθίσματα έμπνευσης, εκεί γράφτηκαν αυτά τα ποιήματα, που περιέχονται σε αυτή την ηλεκτρονική έκδοση.
Είναι ποιήματα γραμμένα σε παραδοσιακό στίχο και καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων και εποχών. Απευθύνονται σε κάθε φίλο της Ποίησης, με κύριο στόχο να κερδίσουν την προσοχή του, να προκαλέσουν το ενδιαφέρον του και να τον συγκινήσουν. Μέσα σε λίγους στίχους, προσπάθησα να στείλω ξεκάθαρα μηνύματα και να μιλήσω για την Αγάπη, την Ομορφιά, την Καλοσύνη, το Φως, την Ανθρωπιά, την Ειρήνη, τον Σεβασμό, τη Ζωή… 
Αναφέρομαι όμως και στα πάθη των ανθρώπων, στη φτώχεια, στη σκληρότητα της καθημερινότητας, στον αγώνα για επιβίωση, στα γηρατειά, στη μοναξιά… Το ζητούμενο θα είναι πάντα η αναζήτηση της Ευτυχίας, μίας καλύτερης ζωής για όλους μας, αλλά και η αναπτέρωση της Ελπίδας που θα διαλύσει το φόβο και την απόγνωση από τις ανθρώπινες καρδιές…
Στο μικρό μου γραφείο, στίχους γράφω και μοιράζομαι μαζί σας, σαν ένα κέρασμα Αγάπης και ένα κάλεσμα επικοινωνίας, σε μια ιδιαίτερα αντιποιητική, μοναχική και σκληρή εποχή.
~~~~~~~~
Από τον "Φιλολογικό Λούσιο" πολλές ευχές να είναι καλοτάξιδη !!!
\

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

ΕΛΛΗ ΑΛΕΞΙΟΥ, Η γυναίκα που δεν επικαλέστηκε ποτέ το ανεύθυνο της άγνοιας

Χρήστος Ζουλιάτης

''έφυγε'' ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, το 1988
ΕΛΛΗ ΑΛΕΞΙΟΥ, Η γυναίκα που δεν επικαλέστηκε ποτέ το ανεύθυνο της άγνοιας, 

Ήταν το μικρότερο παιδί του δημοσιογράφου και διανοούμενου Στυλιανού Αλεξίου. Αδέλφια της η Γαλάτεια (αργότερα πρώτη σύζυγος του Νίκου Καζαντζάκη), ο Ραδάμανθυς (αργότερα παντρεύτηκε την κόρη του Ζορμπά) και ο Λευτέρης - ένας ακόμη λογοτέχνης στην οικογένεια. Ανιψιός της ήταν ο Παύλος Σιδηρόπουλος (Η μητέρα του Παύλου ήταν κόρη του Ροδάμανθυ, αδερφού της Έλλης Αλεξίου).

Η ίδια γράφει: "Στα βιβλία μου αποτυπώθηκαν οι πρώτες εμπειρίες μου από την τραγική ανισότητα που μας περιβάλλει. Όταν διορίστηκα δασκάλα σε δημοτικό σχολείο στο Ηράκλειο, βρέθηκα σε μια ατμόσφαιρα απύθμενης δυστυχίας, πρωτόγνωρης, που χτύπησε ανελέητα την πιο αθώα πλευρά της ζωής, τα μικρά παιδιά. Tα παιδιά σα να με τραβούσαν από το φόρεμα και απαιτούσαν να ζητήσω το δίκιο τους. Δεν μπορούσα να επικαλεστώ το ανεύθυνο της άγνοιας. Από τα πρώτα κιόλας βιβλία μου συμμάχησα με τους αδύνατους και τους αδικημένους. Και τη συμμαχία αυτή την κράτησα πιστά σ’ όλη μου τη ζωή".
Έμενε εδώ δίπλα, στο γραφείο μου, σε μια πάροδο της Λ. Αλεξάνδρας και φυσικά την απαθανάτισα (ευτυχώς) σε κάποια εκδήλωση για να μείνει στην ιστορία. Και το λέω αυτό γιατί, σπάνια θα δούμε φωτογραφία της να κυκλοφορεί. Βλέπετε, το σύστημα δεν την αγαπούσε γιατί, σε όλη της τη ζωή, το πολέμησε, κυρίως, με τον γραπτό της λόγο. Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση μέσω του ΕΑΜ Λογοτεχνών. Μετά από αναγκαστική προσφυγιά, λόγω των επανειλημμένων διώξεων που υπέστη από την ανάμιξή της σε προοδευτικά κινήματα, επέστρεψε στην Ελλάδα το 1962. Αργότερα όμως συνελήφθη και το 1965 βρέθηκε στις φυλακές Αβέρωφ.

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ (1853-1919)

Dionisis Vitsos
ΖΑΚΥΝΘΟΣ
ΤΣΟΥΤΣΟΥΝΑΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

«...και ήλθαν τότε βουλευτές διάσημοι στο κράτος,
εν οις και ο αείμνηστος της Μέσης Τσουτσουνάτος
που τόνομά του έκαμε μεγάλαις ιστορίαις
κι΄ ωμίλησαν περί αυτού προ πάντων οι κυρίαις.»
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ(1853-1919)


[ΖΕΡΒΟΣ ΤΣΟΥΤΣΟΥΝΑΤΟΣ: Παλαιός βρακοφόρος βουλευτής της Κέρκυρας αμέσως μετά την ενσωμάτωση των Ιονίων Νήσων με την Ελλάδα, το 1865.
Εκπροσωπούσε την επαρχία Μέσης.
Ο Τσουτσουνάτος ήταν τότε ο κατ΄ εξοχήν σατιριζόμενος βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου, από τους δημοσιογράφους, γελοιογράφους και σατιρικούς ποιητές της ίδιας περιόδου, τόσο για τη χωρική του εμφάνιση, με βράκα και ψάθινο καπέλο και την τραγουδιστή επτανησιακή προφορά του, όσο κυρίως από το «περίεργο» του επιθέτου του.]

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Αφιέρωμα στον ποιητή και φιλόσοφο Γιώργο Σαραντάρη – Πρακτικά Ημερίδας, Αθήνα 2013 και Θεσσαλονίκη 2016

Γιώργος Σαραντάρης: Τρία βιβλία

Αφιέρωμα στον ποιητή και φιλόσοφο Γιώργο Σαραντάρη – Πρακτικά Ημερίδας, Αθήνα 2013 και Θεσσαλονίκη 2016
Έχουμε στα χέρια μας τρία βιβλία των Εκδόσεων Εκάτη και τα τρία αφορούν τον ποιητή Γιώργο Σαραντάρη. Το ένα και ογκωδέστερο είναι το Αφιέρωμα στον ποιητή και φιλόσοφο Γιώργο Σαραντάρη και περιλαμβάνει τα πρακτικά δύο ημερίδων που έγιναν, η μία στην Αθήνα το 2013 και η δεύτερη στη Θεσσαλονίκη το 2016 (έκδοση 2018).
Το Αφιέρωμα ανοίγει με τον πολύ προσεγμένο και εμπεριστατωμένο Πρόλογο της Φανής Καζαντζή, αναπληρώτριας καθηγήτριας της Ιταλικής και Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Α.Π.Θ. και μέλους του Δ.Σ. του Πολιτιστικού Συλλόγου «Γιώργος Σαραντάρης». Τίτλος της Καζαντζή μια φράση από τη Σοφία Σκοπετέα «…Το συνεχές ανάμεσα στο έργο και τον βίο του…» και αρχή του κειμένου της ένα απόσπασμα από τον λόγο του Ι.Ν. Θεοδωρακόπουλου, καθηγητή Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και ακαδημαϊκού, το οποίο εκφώνησε στην επέτειο των εβδομήντα χρόνων από τη γέννηση του ποιητή, στο Λεωνίδειο Κυνουρίας. Από το απόσπασμα δανείζομαι ψηφίδες: «είναι μοναδικός», «έχει ανοίξει δικό του δρόμο», «Ήταν αγαπητός… φίλτατος… ταπεινός… ήταν ο πρώτος μεταφυσικός λυρικός ποιητής της νεωτέρας Ελλάδος […] Ενώ ζει μεταφυσικώς, ζει συγχρόνως έντονα τη φυσικότητα της ζωής». Όπως έλεγε ο ίδιος, «η ποίηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ζωή».
Ο Σαραντάρης, γράφει η Καζαντζή, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, καταγόταν από την Τσακωνιά, ταξίδεψε στην Μπολόνια, όπου σπούδασε φιλοσοφία, ιταλική και γαλλική ποίηση και ελληνικά μέσα στο σπίτι, επέστρεψε στην Ελλάδα το 1931, συνδέθηκε με τους διανοουμένους και λογοτέχνες της γενιάς του ’30 στην Αθήνα και τους νεωτερικούς ποιητές της Θεσσαλονίκης. Η ποίησή του ξένισε το ποιητικό περιβάλλον της εποχής, ωστόσο, Ελύτης, Πεντζίκης, Καρέλλη διαισθάνθηκαν το κάτι νέο που έφερε στον χώρο η γραφή του. Με τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο επιστρατεύτηκε και πέθανε από τις κακουχίες τον Φεβρουάριο του 1941, στα 33 του χρόνια. Παρά τη σύντομη ζωή του, άφησε έργο σπουδαίο και μεγάλο, όπως απέδειξε η έρευνα της Σοφίας Σκοπετέα.
Το 2008 γεννιέται η ιδέα για την ίδρυση σωματείου, με σκοπό την προβολή του έργου του εκ Λεωνιδίου ποιητή. Η γνωστή καλλιτέχνις Νένα Βενετσάνου καταθέτει τη μαρτυρία της, στο περιοδικό Μανδραγόρας (τχ. 48, 2013), από όπου η Καζαντζή επιλέγει τα ονόματα της εξαδέλφης και της ανιψιάς του ποιητή, Λούλας Καλοδίκη-Μίχα και Εύης Καλοδίκη, όταν με τον α’ τόμο της Σοφίας Σκοπετέα στα χέρια αποφάσισαν πως «μια συσπείρωση όσων γνωρίζουν και έχουν εργαστεί πάνω στο έργο του θα βοηθούσε και στη διάδοσή του». Το Σωματείο επικυρώνεται νομικά το 2010. Επίτιμος πρόεδρος ανακηρύσσεται ο ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος και επίτιμα μέλη η ποιήτρια Ολυμπία Καράγιωργα και ο Τάσος Ψαρράς «γιατί με την έρευνα και το καλλιτεχνικό έργο τους συνέβαλαν καθοριστικά στην ανάδειξη και στη διάδοση του παραγκωνισμένου έργου του Γ. Σαραντάρη, αλλά και της ιδιαίτερης και ανατρεπτικής προσωπικότητάς του». Η Καράγιωργα για το πολύ σημαντικό βιβλίο της Γιώργος Σαραντάρης ο μελλούμενος (Εκδόσεις Δίαυλος, 1995) και ο Τάσος Ψαρράς για την έρευνα, το σενάριο και τη σκηνοθεσία στην τηλεοπτική εκπομπή Εποχές και Συγγραφείς, αφιερωμένη στον Γιώργο Σαραντάρη (ΕΤ1, 2010).
Με τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο επιστρατεύτηκε και πέθανε από τις κακουχίες τον Φεβρουάριο του 1941, στα 33 του χρόνια. Παρά τη σύντομη ζωή του, άφησε έργο σπουδαίο και μεγάλο, όπως απέδειξε η έρευνα της Σοφίας Σκοπετέα.
Στα χρόνια που θ’ ακολουθήσουν θα γίνουν πολλές εκδηλώσεις, θα οργανωθεί ιστοσελίδα από την Άρτεμη Τσιτούρη, giorgos-sarantaris.org, επιστημονική ημερίδα στη Στοά του Βιβλίου το 2013, υποστηριζόμενη από το περιοδικό Μανδραγόρας, και δεύτερη ημερίδα στη Θεσσαλονίκη το 2016, με τη συμμετοχή του Πανεπιστημίου, καλλιτεχνικών εταιρειών και φορέων, καθώς και του Κρατικού Θεάτρου. Ο ηθοποιός Κώστας Καστανάς απήγγειλε ποιήματα του Σαραντάρη και τα μελοποιημένα του τραγούδησε η Νένα Βενετσάνου, την οποία συνόδευσε με την κιθάρα του ο μουσικός Κώστας Χατζόπουλος.
Το βιβλίο, πέραν του προγράμματος και των κειμένων των δύο Ημερίδων, περιέχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό.
Στην πρώτη εισήγηση, με τίτλο «Ανάπειρος κιλαϊδισμός και λιγοζωισμένος», ο Βασίλης Αλεξίου, επίκουρος καθηγητής Θεωρίας της Λογοτεχνίας στο Α.Π.Θ., καταθέτει «τέσσερις μικρές παρατηρήσεις για την ποίηση του Γιώργου Σαραντάρη». Ο όρος «ανάπειρος» οφείλεται στον Πεντζίκη και δίνεται με την έννοια του «αφελούς», ενώ ο «λιγοζωισμένος» κυριολεκτεί, αλλά και υποδηλώνει ένα είδος μιας «ιδιόμορφης παραλληλίας του Σαραντάρη με τον Σολωμό». Στο κείμενο γίνεται λόγος για την «αντίσταση της γλώσσας», τις ανταύγειες του μεταφυσικού στην ποίησή του και τη διαρκή υπόμνηση ενός Χρέους. Από τις παρατηρήσεις του επιλέγω: 1. «Το συνεχές βίου και έργου», φωνή που ταυτίζεται με την ύπαρξη, μίλησε με ελάχιστα περί των μεγίστων. 2. Το έργο του είναι «έκκεντρο» και «ανάδελφο» σε σχέση με την υπόλοιπη λογοτεχνική παραγωγή. 3. Στόχος της ποίησής του είναι η έκφραση της αλήθειας, «η ποίηση είναι η γνώση μιας πραγματικότητας… που συνδυάζει παρελθόν, παρόν και μέλλον». 4. Σχόλιο για τον διαλογικό χαρακτήρα, η ποίηση μια μορφή συνομιλίας, και η Ηρώ Τσαρνά παραλληλίζει την πολυφωνία στο έργο του Ντοστογιέφσκι «που τείνει ασταμάτητα προς μια ιδανική ομοφωνία, στην οποία δεν θα φτάσει» με εκείνην που «εν μέρει αντηχεί κατά τον ίδιο τρόπο, μέσα στο έργο του Σαραντάρη». Τέλος: «η ποίηση είναι εκείνος ο εαυτός μας που δεν κοιμάται ποτέ».
Ο Σωτήρης Γουνελάς, ποιητής-συγγραφέας, γράφει το φιλοσοφικό δοκίμιο Έρωτας και θάνατος στο έργο του Γιώργου Σαραντάρη. «Έρωτας, αγάπη, θάνατος κατά βάσιν είναι ένα και το ένα αυτό λέγεται ζωή». Πρωταρχικό ρήμα για τον Σαραντάρη δεν είναι ούτε το σκέφτομαι ούτε το υπάρχω αλλά το ζω, γιατί ο άνθρωπος που ζει, η ύπαρξη, έχει συνείδηση, όχι η συνείδηση ύπαρξη. Ο άνθρωπος ζει ανάμεσα στις πραγματικότητες του είναι και της ανυπαρξίας. Η ηδονή «χρειάζεται σαν πλήρωμα του βίου σαν κυκλική εμπειρία της ζωής και του θανάτου ενός ατόμου». Τέλος, ο Σαραντάρης δεν καταδέχεται να αντικρίσει τη γυναίκα μονάχα «με το γήινό της περίβλημα, αλλά την αντικρίζει και με το άλλο, το άπιαστο, το μυστηριακό».
Η σπουδαία νεοελληνίστρια Μαρία Καρακάουζι, καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο του Παλέρμο, μας γράφει για τον «Σαραντάρη στην Ιταλία». Είναι αυτός που πρώτος γνώρισε στο ιταλικό κοινό τον Καβάφη. Μας ενημερώνει για τις σχέσεις του με τους Ιταλούς ομοτέχνους του, τις συνεργασίες του στο ελληνοϊταλικό περιοδικό Olimpo κατά τα έτη 1936-1939, τα άρθρα που δημοσίευσε εκεί για τον Λεοπάρντι, του οποίου σχολιάζει τη διαύγεια, και του Ντανούντσιο τον αισθησιασμό, ελεύθερο από την έννοια της αμαρτίας και της ενοχής. Για τη συμπάθεια και το ενδιαφέρον του προς τον Ουγκαρέτι, που κατέληξε σε μια βαθιά σχέση. Παραθέτει ιταλικά ποιήματα του Σαραντάρη, από τα οποία επιλέγω το ως φόρο τιμής στον Leopardi: «Amabile chiaroaveggente luna/ fermata sul cammino/ ed offrimi un raggio più bianco/ dei raggi che versi dei colli», «Εράσμια, μάντισσα σελήνη, στάσου στην πορεία μου επάνω/ και δώσε μου μια αχτίδα πιο λευκή/ από κείνες που σκορπάς στους λόφους» (21 Ιουλίου 1930). Κι ακόμα ένα: «Tutta la gioia/ Una curva/ L’amore/ Una violenza/ Pioggia/ Fuoco/ Splende/ Sui miei pensieri/ Una sirena/ E miscompone/ il cuore», «Όλη η χαρά/ μια καμπύλη/ Ο έρωτας/ Μια βία/ Βροχή/ Φωτιά/ Λάμπει/ στις σκέψεις μου απάνω/ Μια γοργόνα/ κι αναστατώνει/ την καρδιά μου» (27 Μαρτίου 1937). Και η Καρακάουζι τελειώνει με ένα ποίημα που έγραψε ο Σαραντάρης στις 26 Μαΐου 1940, από το οποίο επιλέγω την αρχή και το τέλος: «Ακόμα δεν μπόρεσα να χύσω ένα δάκρυ/ Πάνω στην καταστροφή/ δεν κοίταξα ακόμα καλά τους πεθαμένους/ Δεν πρόφτασα να δω πώς λείπουνε […] Σαν τίποτα να μην είχε γίνει/ Σαν η μάχη να μην έχει περάσει πάνω απ’ τα κεφάλια μας».
Πρωταρχικό ρήμα για τον Σαραντάρη δεν είναι ούτε το σκέφτομαι ούτε το υπάρχω αλλά το ζω, γιατί ο άνθρωπος που ζει, η ύπαρξη, έχει συνείδηση, όχι η συνείδηση ύπαρξη.
Ακολουθεί το κείμενο «Η άλλη χαρά», στο οποίο ο ποιητής και δοκιμιογράφος Δημήτρης Κοσμόπουλος χαρακτηρίζει τον Σαραντάρη «κομβικό ποιητή» για τον ελληνικό μοντερνισμό, αλλά με «άγουρο έργο», λόγω της ανολοκλήρωτης υπαρξιακής του δίψας. Λέει επίσης ότι ο Σαραντάρης είναι ο επιλεγμένος από τον Θεό για την κατάκτηση της οριστικής αλήθειας, όπως περίπου είχε πει ο Ταρκόφσκι για τον καλλιτέχνη. Η Δημιουργία είναι η αποκάλυψη της παρουσίας του Θεού. Ωστόσο, παρά το ανολοκλήρωτο του έργου του, είναι θαυμαστή η ωριμότητα μερικών ποιημάτων του, όπου αποκρυπτογραφείται η στοχαστική του αγωνία. «Έπραξε όσα του έδωσε ο Θεός. Και μπόρεσε πολύ περισσότερα… Το όραμά του μας επιβάλλει να τον διαβάσουμε προσεκτικότερα», γράφει ο Κοσμόπουλος.
Η Έλσα Λιαροπούλου, φιλόλογος-συγγραφέας, γράφει για την «Αντίσταση στο εφήμερο». Τονίζει την αυτονομία του ποιητικού από το φιλοσοφικό έργο, «άλλη η γλώσσα της φιλοσοφίας, άλλη εκείνη της ποίησης; Άλλη. Κι ας νιώσει όποιος μπορεί, με όποιον τρόπο, την αλήθεια του ανθρώπου!». Ο Σαραντάρης δεν γράφει για τη στιγμή. Υπερασπίζεται με θέρμη το επέκεινα, το πεδίο της υπέρτατης δύναμης και του αγαθού, ζει το υπερβατικό και φαντασιακό, δεν το αφηγείται. Είναι προφανής η πλατωνική θεωρία, η ψυχή-πουλί που έλκεται από τον ουρανό και δεν παρασύρεται από τα φαινόμενα. Η αντίσταση στο εφήμερο είναι μία διαρκής ποιητική πράξη, που δεν υποστηρίζεται μόνο από τη μορφή και το περιεχόμενο της ποίησής του, αλλά από την καθημερινή του ενασχόληση με την ποίηση.
Ο Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος, συγγραφέας-δημοσιογράφος, μας παραθέτει μια φανταστική συνέντευξη, αφού πρώτα επισκέφτηκε τόπους και σπίτια όπου έζησε ο ποιητής –Μονταπόνε, Λιβόρνο, Τριέστι– αναζήτησε τους προγόνους του, παρατήρησε τα αντικείμενα, κοίταξε τα βιβλία στη βιβλιοθήκη του, τα πορτρέτα των προγόνων του, τα έργα τέχνης στους τοίχους, περιέγραψε λεπτομερώς τους χώρους και τα προσωπικά αντικείμενα, τις επιστολές του και διάβασε με προσοχή τις πηγές. Με το υλικό αυτό έστησε μια «ζωντανή» ευλογοφανή συνέντευξη.
Ο Στέφανος Ροζάνης, καθηγητής φιλοσοφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, καταθέτει τέσσερις «Παραγράφους» για τον Γιώργο Σαραντάρη: Είναι ο πιο απωθημένος ποιητής της μοντερνικής μας παράδοσης. Εκφράζει μια «θέα του κόσμου» απέναντι στο «ηλίθιο τίποτε», από όπου «εκπηγάζει η χαρά της ζωής […] και το σχήμα του θανάτου». Ο λυρισμός του είναι κριτικός, η χαρά της ζωής και ο θάνατος «συμπορεύονται […] με το ηδυπαθές τραγούδι του κύκνου πριν πεθάνει». Τέλος, διαφοροποιεί τον λυρισμό του Σαραντάρη από τον λυρισμό του Ελύτη και του Εμπειρίκου, διότι ο λυρισμός του Σαραντάρη εισχωρεί βαθιά στη λυρική αίσθηση και τη μεταμορφώνει.
Ο Σαραντάρης δεν γράφει για τη στιγμή. Υπερασπίζεται με θέρμη το επέκεινα, το πεδίο της υπέρτατης δύναμης και του αγαθού, ζει το υπερβατικό και φαντασιακό, δεν το αφηγείται.
Η δεύτερη Ημερίδα αρχίζει πάλι με τον Βασίλη Αλεξίου. Τίτλος του κειμένου του «ποιος είν’ τρελός από ποίηση;» (κι όχι «από έρωτα», όπως λέει το μελοποιημένο του Χατζιδάκι). Ο συγγραφέας ανασκευάζει και εμπλουτίζει το κείμενό του της αθηναϊκής Ημερίδας. Χαρακτηρίζει «ολικό» τον ποιητή, επειδή ζει ολοκληρωτικά για την ποίηση. Τέτοιος είναι ο Σολωμός, με τον οποίο επισημαίνει και πάλι τη συνάφεια. Μας αναφέρει μεγάλους ποιητές των οποίων ο βίος δεν ταιριάζει με το έργο (Βιγιόν-«ρεμάλι», Έλιοτ-«αντιδραστικός», Πάουντ-«φασίστας»), ενώ στην περίπτωση του Σαραντάρη αυτό δεν συμβαίνει. Άνθρωπος και ποιητής ταυτίζονται. Κάνει λόγο για τη συγκροτημένη φιλοσοφική του σκευή, την εξαίρετη γνώση όλης της σύγχρονης και νεωτερικής ευρωπαϊκής ποίησης, τη γλωσσική του «ετεροτοπία», πράγμα που τον συνδέει με τον Κάλβο, και την ελευθερία του από «δουλείες».
Εκτενέστατο κείμενο για «Τα φιλοσοφικά δοκίμια του Γιώργου Σαραντάρη» παραθέτει η ομότιμη καθηγήτρια φιλοσοφίας του Α.Π.Θ. Αλεξάνδρα Δεληγιώργη. Τα δοκίμια είναι διάλογος με όλους τους μεγάλους φιλοσόφους, κλασικούς και σύγχρονους, αρχίζοντας από το Ελεύθερον Πνεύματου Γιώργου Θεοτοκά, τον Εμ. Ροΐδη, Κοραή, τον Σατομπριάν, Περικλή Γιαννόπουλο, Γερμανούς και Ρώσους διανοητές. Κεντρικό θέμα η Ελλάδα και η θέση της στον σύγχρονο κόσμο, η χριστιανική πίστη, ο ορθολογισμός και ο μηδενισμός της Δύσης.
Η Μαρία Ιατρού, επίκουρη καθηγήτρια του Α.Π.Θ., γράφει το «Σαν πνοή του αέρα». Το κείμενο αρχίζει με το όνειρο του Οδυσσέα Ελύτη, καταγραμμένο στα Ανοιχτά Χαρτιά και θέμα του τον Σαραντάρη. Η δυσκολία του Ελύτη να φτάσει τον Σαραντάρη, που όσο τον πλησίαζε εκείνος έφευγε, μέχρι που ανέβηκε σε ένα τρένο, όπου ο Ελύτης δεν μπορούσε να ανεβεί. Το όνειρο μπορεί να σημαίνει τη δυσκολία στην προσέγγιση, η οποία μπορεί να δεχτεί διάφορες ερμηνείες –και μεταφυσικές– η Ιατρού όμως μιλάει για ποιητικές. Μιλάει ακόμη για λέξεις αυτονομημένες σαν ηχητικές εικόνες, για φευγαλέα επαφή του ουρανού με τη γη, για αδιάκριτη πλοκή μορφής και περιεχομένου.
Τέλος, ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης, συγγραφέας-δημοσιογράφος, κάνει λόγο για «Ήρωες της ακριβής ρέμβης» και αυτή η «ακριβή ρέμβη» είναι απόκτημα εκείνου που έχει τα μέσα να την αποκτήσει. Τέτοιο μέσο είναι ο «ξεχωριστός τρόπος που αντιλαμβάνεται, φωταγωγεί, μετά σηματοδοτεί πρώτα ο ίδιος, και ύστερα εσωτερικεύει τον πέριξ κόσμο και τελικά τον μεταποιεί σε αυτόνομο έργο, που είναι απαύγασμα της όλης διαδικασίας». Μεταποιεί το πράγμα σε ιδέα, εκποιεί την εμπειρία υπέρ της Ιδέας, ιεροποιεί κάθε τι φυσικό, αξιοποιώντας τον Ηράκλειτο και τον Παρμενίδη, ο ίδιος είναι ο ήρωας της ρέμβης του, οι στίχοι του «ευωδιάζουν αεράκι της Αμοργού. Είναι γονυκλισία και αγιασμός, αγρυπνία κι εγρήγορση».

Αφιέρωμα στον ποιητή και φιλόσοφο Γιώργο Σαραντάρη
Πρακτικά Ημερίδας, Αθήνα 2013 και Θεσσαλονίκη 2016
Βασίλης Αλεξίου, Σ. Γουνελάς, Δημήτρης Κοσμόπουλος, Έλσα Λιαροπούλου, Στέφανος Ροζάνης, Αλεξάνδρα Δεληγιώργη, Μαρία Ιατρού, Γιώργος Σκαμπαρδώνης
Εκάτη
170 σελ.
ISBN 978-960-408-231-5
Τιμή €19,08
001 patakis eshop




Γαλλικά ποιήματα
«Ο Ποιητής οφείλει να μαθαίνει στους ανθρώπους τη ζωή· άλλον προορισμό δεν έχει» έγραψε ο Σαραντάρης στα 1937. Τα ποιήματα είναι ερωτικά και απευθύνονται σε γυναίκες που «Δεν είναι όσιες, αναχωρήτριες… κάθε άλλο: εικονογραφούν […] το κάλλος της φύσης και της ζωής, που δεν έπαψε να τον μεθά, ακόμα κι όταν τον πλήγωναν βαθιά οι άνθρωποι». Στα ποιήματα αυτά «ακούγεται ένας Σαραντάρης πολύ ερωτικός, πολύ άμεσος και πολύ ειλικρινής» γράφει ο Σωτήρης Γουνελάς. Είναι ποιήματα με παιδικότητα και αγνότητα, αλλά και αισθησιακά. Μεταφράζει ο βραβευμένος με Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 2006, ποιητής και φιλόλογος Τάσος Γαλάτης, «μια παρουσία από τις σπανιότερες μέσα στην παραγωγή των νεοτέρων», για τον οποίον ο Οδυσσέας Ελύτης παρατήρησε πως «σπάνια το ποιητικό πρόβλημα αντιμετωπίζεται με τόση σοβαρότητα». Από την αισθαντική μετάφρασή του απομονώνω δείγμα:
Μαζί με ’σένα φεύγω μέσα στ’ όνειρο/ Με το κορμί σου/ και του κορμιού σου τη σκιά/ Αφού έχω αγαπήσει το σκληρό σου στόμα 
(«Μαζί σου»)

Λαχταρώ τη γυναίκα/ Για να κοιμάμαι πιο καλά 
(«Λαχταρώ τη γυναίκα»)

Στην πηγή μέσα των ματιών σου/ Να ζω να ζω σαν θεός! 
(«Στην πηγή μέσα των ματιών σου»)

Μέσα στην αγκαλιά μου ένιωθες σαν αύρα 
(«Αντίκρισα πάνω στα πόδια σου το στόμα μου»)

Έχασα τη γεύση του κορμιού σου/ Τη μνήμη της φωνής σου/ Και τη μαγεία του προσώπου σου 
(«Στην όχθη του ονείρου»)

Η σάρκα φλέγεται τόσο που κάνει να κλαίνε/ Τα πουλιά 
(«Σήμερα η θάλασσα λάμπει»)

Σαν μια σκιά ταξιδεύει ο θάνατος
(«Το χώμα είναι θλιμμένο»).

Θα μπω μια φορά μια φορά για πάντοτε μέσα στο βλέμμα σου 
(«Θα μπω μέσα στο βλέμμα σου»)

Ήσουνα ένας άγγελος/ Μια φορά/ Μονάχα μια φορά 
(«Ήσουνα ένας άγγελος»).

Θέλω να πω θέλω να πω πως μ’ αγαπάς/ Μα η αγάπη διάβηκε ποτάμια
(«Σκέφτηκα ότι»).


Γαλλικά ποιήματα
Γιώργος Σαραντάρης
μετάφραση: Τάσος Γαλάτης
Εκάτη
64 σελ.
ISBN 978-960-408-239-1

Τιμή €8,48
001 patakis eshop




Γράμματα σε μια γυναίκα

Με τον ψευδότιτλο «Της Πικροδάφνης μου», τα δέκα «Γράμματα» του μικρού τόμου χαρτογραφούν διαδρομές της ψυχής, αισθήματα και πληγές, ανεκπλήρωτους έρωτες και εγωισμούς, πόνο και καημό από την απώλεια, την απόσταση, την ασυνεννοησία. Διαπιστώσεις πικρές. Κατακάθια στα βάθη της ψυχής. Οι στίχοι μάς παρέχουν δείγμα, σε δεύτερο πρόσωπο και κατευθείαν:

Είπες, και δεν μιλούσες παρά στον εαυτό σου […] είναι μια στιγμή που ο άνθρωπος χάνει τον εαυτό του και […] διαστρεβλώνει την ευθύτητα. (Ι) 
Από μας τους δύο λείπει η ενιαία πνοή… μας ένωσε μια αμφίβολη ομοιότητα στις ψυχές. (ΙΙ) Αλλά εσύ δεν δίνεσαι… Δε χαίρεσαι μια τελειωμένη ανθρώπινη χαρά… συστρέφεσαι γύρω στον εαυτό σου. (ΙΙΙ) 
Σαν μια στιγμή υπήρξες στο παρελθόν· τώρα μετουσιώθηκες, και παρδαλή εικόνα του βίου σου βλέπεις τις χτεσινές αγάπες. (ΙV) 
Χωρίς αγνότητα δεν φτιάχνουμε τίποτα το αληθινό… Δε θ’ αντέξω θα σε μαστιγώσω, ίσαμε να κλάψεις πικρά δάκρυα. (V) 
Εσύ δε μ’ αγαπάς – σαν να ζητούσες να φέρεις τα πράγματα στη θέση τους, να διευθύνεις κ’ εμένα κ’ εσένα εκεί όπου άλλωστε αύριο θα μας οδηγούσε μόνος του ο οίστρος μας, μακριά από αγάπη κι έρωτα, στο έργο. (VΙ) 
Μόνοι μας σκάβουμε τη χαρά αλλά απροκάλυπτη και ιλιγγιώδη σαν άβυσσο. (VΙΙ) 
Θαρρώ πως όλα είναι ψέματα. (VΙΙΙ) 
Ω, αυτή η κουβέντα ανάμεσά μας, σε τέτοια οικειότητα ψυχής, που ο καθένας νομίζει πως μιλά με τον εαυτό του, δεν αποτελεί ασέβεια προς τα σώματά μας, που υποχρεώνονται να απουσιάζουν; (ΙΧ) 
Σ’ επισκέπτομαι πάντοτε με την πρόθεση να σου αποσπάσω μια μετάνοια. (Χ)

giorgos sarantaris
Τέλος, ένα CD στο οποίο η υποβλητική φωνή του Κώστα Καστανά, σε μουσική σύνθεση, εκτέλεση και καλλιτεχνική διεύθυνση της Νένας Βενετσάνου, απαγγέλλει τρία ποιήματα: «Γιατί με ρωτάς για την ψυχή μου», «Εσύ νοιάζεσαι για τη σκέψη μου» και «Θα μάθουμε μαζί να σωπαίνουμε». Ηχογράφηση, μείξη, mastering του Δημήτρη Δημητριάδη, παραγωγή του Σωματείου Γ. Σαραντάρης.


Γράμματα σε μια γυναίκα
Γιώργος Σαραντάρης
Εκάτη
22 σελ.
ISBN 978-960-408-202-5
Τιμή €6,36


____________

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2018

Η Βιβλιοθήκη της Ανδρίτσαινας

Στη βιβλιοθήκη στην Ανδρίτσαινα βρίσκεται η ιδιόχειρη επιστολή του Νικολόπουλου που απευθύνεται στους «Ανδριτζανίτες, τους φίλους και αδελφούς και συμπατριώτες μυριοπόθητους».

Ο ίδιος σύλλογος δημιούργησε και το εργαστήριο συντήρησης των βιβλίων μέσα στον χώρο της βιβλιοθήκης, το οποίο λειτουργεί με την αποκλειστική χρηματοδότησή του.
Στο κέντρο της αίθουσας βρίσκεται η ιδιόχειρη επιστολή του Αγαθόφρονος Νικολόπουλου που απευθύνεται στους «Ανδριτζανίτες, τους φίλους και αδελφούς και συμπατριώτες μυριοπόθητους», με την οποία ο συλλέκτης ανακοίνωνε το 1838 στον τότε δήμαρχο Ανδρίτσαινας την πρόθεσή του να δωρίσει τη μεγάλη του συλλογή και να έρθει στον τόπο του πατέρα του για να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του. Αυτή η μέρα όμως έμελλε να μην έρθει ποτέ. Ο Κωνσταντίνος Νικολόπουλος γεννήθηκε, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, το 1786 στη Σμύρνη όπου και έζησε τα νεανικά του χρόνια. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από την Ανδρίτσαινα, την οποία όμως εγκατέλειψε μετά τα Ορλωφικά. Από νωρίς φαίνεται η κλίση του Κωνσταντίνου για τα γράμματα και το 1804 ταξιδεύει στο Βουκουρέστι, κοιτίδα του παροικιακού ελληνισμού, για σπουδές και στα 20 του χρόνια καταφέρνει και δημιουργεί την πρώτη του συλλογή με 110 τίτλους. Δεν του φτάνει όμως το Βουκουρέστι και ονειρεύεται να πάει στην κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, το Παρίσι. Αρχίζει μια αλληλογραφία με τον Κοραή παρακαλώντας να τον προσλάβει ως γραμματέα του για να σπουδάσει. Ο Κοραής αρνείται και ο νεαρός συλλέκτης πληρώνει τα ναύλα και φτάνει στο Παρίσι σχεδιάζοντας μια σύντομη παραμονή. Η ζωή, όμως, τα έφερε αλλιώς και η παραμονή του παρατείνεται για 35 χρόνια.
Στο Παρίσι η ζωή για τον Ελληνα συλλέκτη δεν είναι εύκολη, καθώς η δουλειά του στη βιβλιοθήκη της Γαλλικής Ακαδημίας του αποφέρει ένα πενιχρό εισόδημα που φτάνει για να καλύψει τις βασικές του ανάγκες, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του το ξοδεύει σε αγορές βιβλίων. Το 1813 φτάνει κοντά στον θάνατο, καθώς αρρωσταίνει από τις στερήσεις και το πένθος για τον θάνατο του πατέρα του. Ωστόσο, ανακτά τις δυνάμεις του και συνεχίζει να εμπλουτίζει τη συλλογή του και με ξενόγλωσσα σπάνια βιβλία που βρέθηκαν στο εμπόριο από τις δημεύσεις και εκποιήσεις περιουσιών Γάλλων αριστοκρατών και μοναστηριών. Στο διάστημα αυτό, ο Νικολόπουλος υπήρξε κριτικός, μουσικοσυνθέτης, κειμενογράφος, ιστοριοδίφης, ενώ με τα άρθρα του προσπαθεί να αφυπνίσει τον ελληνισμό και γίνεται μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Παραμένει φτωχός, με κακή υγεία και παραμελεί την εμφάνιση του για χάρη των βιβλίων του.
Τα βιβλία του Αγαθόφρονος ταξίδεψαν στην Ελλάδα το 1840 και κατέληξαν στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας στην Ανδρίτσαινα. Εμειναν εκεί για 35 χρόνια μέχρι να κατασκευαστεί η βιβλιοθήκη.
Ο τέτανος
Το 1838 αποφασίζει να δωρίσει τη συλλογή του στη γενέτειρα του πατέρα του και γι’ αυτό επιθεωρεί, καθαρίζει και καταγράφει όλα τα βιβλία του υπογράφοντας στις ετικέτες τους με το ψευδώνυμό του, «Αγαθόφρων» Νικολόπουλος. Η αγάπη του για τα βιβλία, όμως, απέβη μοιραία. Το καλοκαίρι του 1841, ενώ έχει προετοιμάσει τη μεταφορά της συλλογής του στην Ανδρίτσαινα, τίναξε τη σκόνη από τα κιβώτια συσκευασίας και έκοψε το χέρι του βαθιά σε ένα μεταλλικό εξόγκωμα. Η πληγή, που σήμερα δεν θα αποτελούσε πρόβλημα, μολύνθηκε, του προκάλεσε υψηλό πυρετό και πέθανε ύστερα από λίγες μέρες από τέτανο.
Τα βιβλία του Αγαθόφρονος ή τουλάχιστον ένα μέρος από αυτά (ο κατάλογός τους εξαφανίστηκε) ταξίδεψαν στην Ελλάδα το 1840 και αφού δεσμεύθηκαν μέχρι να πληρωθούν τα ναύλα τους στο λιμάνι του Ναυπλίου κατέληξαν στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας στην Ανδρίτσαινα. Εκεί έμειναν για 35 χρόνια μέχρι να κατασκευαστεί η βιβλιοθήκη όπου φυλάσσονται σήμερα μαζί με τη συλλογή Καλλιανιώτη και χειρόγραφα οπλαρχηγών της Επανάστασης του 1821. Ο Νικολόπουλος πέθανε μόνος, καθώς δεν είχε οικογένεια, τα «παιδιά» του όμως, τα πολύτιμα βιβλία του, θα τα γνωρίσουμε σε μια μεγάλη έκθεση στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Αθήνας.

____________

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2018

Η Δολοφονία του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα στις 19 Αυγούστου του 1936 εκτελέστηκε από τους εθνικιστές του Φράνκο

ΠΟΙΗΣΗ

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
Στις 19 Αυγούστου του 1936 εκτελέστηκε από τους εθνικιστές του Φράνκο ο σπουδαίος Ισπανός ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Ήταν 38 ετών και η χώρα του βίωνε τις πρώτες μέρες του Εμφυλίου Πολέμου, που κράτησε ως το 1939. Έργα του, όπως το Σπίτι της Μπερνάντα ΆλμπαΓέρμα και Ματωμένος Γάμος έχουν κερδίσει την παγκόσμια αναγνώριση κι έχουν ανέβει επανειλημμένα και στη χώρα μας. Το μείζον ποιητικό του έργο Ρομανθέρο Χιτάνο(Ρομανσέρο Γκιτάνο, όπως είναι γνωστό στα ελληνικά) έχει μεταφρασθεί (εν μέρει) από τον Οδυσσέα Ελύτη και έχει μελοποιηθεί από τον Μίκη Θεοδωράκη.
Ο τάφος του Λόρκα δεν βρέθηκε ποτέ και αποτελεί ένα μυστήριο μέχρι σήμερα. Πολλοί ερευνητές υποθέτουν ότι πρέπει να είναι θαμμένος στον τόπο της εκτέλεσής του στα περίχωρα της Γρανάδας. Οι μέχρι τώρα ανασκαφές δεν έχουν αποδώσει. Στα τέλη του 2008 ο γνωστός Ισπανός δικαστής Μπαλτάθαρ Γκαρθόν άνοιξε το φάκελο Λόρκα και προχώρησε στις αναγκαίες ανακριτικές πράξεις για τη διαλεύκανση της δολοφονίας του.
Άλλωστε έχουν αναπτυχθεί κατά καιρούς διάφορες θεωρίες για τα κίνητρα που όπλισαν το χέρι των εκτελεστών του. Η κρατούσα άποψη υποστηρίζει ότι ο Λόρκα δολοφονήθηκε από φαλαγγίτες του Φράνκο, που δεν του συγχώρησαν τη συμπόρευσή του με το κυβερνόν Λαϊκό Μέτωπο (σοσιαλιστές, κομμουνιστές, αναρχικοί).
Στον αντίποδα, έχει διατυπωθεί η θεωρία ότι τα κίνητρα της εκτέλεσής του μπορεί να μην ήταν αμιγώς πολιτικά. Η δεδηλωμένη ομοφυλοφιλία του είχε ενοχλήσει πολλούς στη συντηρητική Ανδαλουσία και περισσότερο κάποιους συγγενείς του, που επιζητούσαν ένα τρόπο να ξεπλύνουν το οικογενειακό όνειδος. Όσοι ακολουθούν αυτή τη θεωρία στηρίζουν την άποψή τους και στο γεγονός ότι ο Λόρκα δεν είχε κομματικές συμπάθειες και διατηρούσε φιλίες με πρόσωπα και από τις δύο παρατάξεις, όπως με τον αρχηγό των φαλαγγιτών Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα, με τον οποίο συνήθιζε να γευματίζει κάθε Παρασκευή.


_____________
https://www.sansimera.gr/articles/661

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

Ο ποιητής Νίκος Γκάτσος κατάφερε με μία ποιητική συλλογή "Η Αμοργός" βρίσκεται στο πάνθεον των σπουδαίων ποιητών


                        Νίκος Γκάτσος                      
 Έ νας μεγάλος Έλληνας ποιητής Νίκος Γκάτσος. Ο μοναδικός που κατάφερε με μία ποιητική συλλογή να σκαρφαλώσει στο πάνθεον των σπουδαίων ποιητών. Η πένα του δημιούργησε στίχους, οι οποίοι μελοποιημένοι από σπουδαίους Έλληνες συνθέτες, κατάφεραν να γίνουν διαχρονικοί στο πέρασμα των χρόνων. «Ο Εφιάλτης της Περσεφόνης», «Νυν και αεί», «Ο Γιάννης ο φονιάς», «Μάνα μου Ελλάς» και αμέτρητα ακόμη, που μεγάλωσαν γενιές ολόκληρες με την ποιότητα των λόγων τους. Ο Νίκος Γκάτσος έγραφε στίχους σαν ποιητής. Το ταλέντο του δημιούργησε τριακόσια εξήντα τραγούδια, τα οποία εμπεριέχουν την ελληνική παράδοση χωρίς να την εκμεταλλεύονται. Ένας μεγάλος ποιητής που άφησε το στίγμα του και μακάρι να υπάρξουν κι άλλοι που θα προσπαθήσουν να ακολουθήσουν τα βήματά του. Γιατί η μουσική χρειάζεται ποιητές, όχι απλούς στιχουργούς.

4.10.10
Ο Εφιάλτης της Περσεφόνης - Ο Προφητικός Νίκος Γκάτσος
 www.youtube.com/watch?v=MDCfsQFNIO4&feature=related
~~~~~~~~
Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα 
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο...
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο!
Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης,
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς!
Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες,
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο...
τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο παν να δουν διϋλιστήριο.
Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης,
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς!
Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα
βελάσματα...
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά
παιδιά κι ελάσματα.
Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης,
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς!
~~~
Aπό το ιστολόγιο CODEHEALTH
με τίτλο Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ

~~~
"Δεν θα μπορούσε να έχει γραφτεί κάποιο τραγούδι περισσότερο προφητικό για τις μέρες που ζούμε από τον Εφιάλτη της Περσεφόνης του Νίκου Γκάτσου το οποίο μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκις πριν από τριάντα περίπου χρόνια.

Ο στίχος του Γκάτσου είχε προβλέψει την τσιμεντοποίηση του Αττικού τοπίου και την οικολογική καταστροφή: 
εκεί που φύτρωνε φλυσκούνι κι άγρια μέντα, κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο, τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο. 
Ο στίχος επίσης προφητεύει την κυριαρχία των εργολάβων και τον εγκλεισμό στα διαμερίσματα του ανθρώπινου δυναμικού που έφτανε μαζικά στις πόλεις σε αναζήτηση φτηνού μεροκάματου, λόγω του μαρασμού και της φτώχειας που σκίασε την ελληνική επαρχία μετά τον εμφύλιο. 
Συνεχίζει ο Νίκος Γκάτσος να βλέπει προφητικά μέσα στη γυάλινη ποητική σφαίρα:
εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες ευλαβικά πριν μπούν στο θυσιαστήριο, τώρα πετάνε τα αποτσίγαρα οι τουρίστες και το καινούργιο παν να δούν δυιλιστήριο. 
Στην ουσία προβλέπει την αποπομπή των πνευματικών αξιών και τον πόλεμο εναντίον της ελληνικής παιδείας-γλώσσας που ουσιαστικά ξεκίνησε την εποχή Γεωργίου Ράλλη και κορυφώθηκε προοδευτικά μέσα στις επόμενες δεκαετίες της μεταπολίτευσης. 
Και βέβαια η εκφύλιση των πνευματικών αξιών συνοδεύθηκε από παράλληλη αύξηση της δύναμης των αγορών που οδήγησε σήμερα στην κυριαρχία της αντίληψης ότι τα πάντα μπορεί να συνιστούν χρηματιστηριακό προιόν πχ η υγεία, ο αθλητισμός, τα κράτη, η εθνική περιουσία, τελικά και ο ίδιος ο άνθρωπος.
Παράλληλα ο Γκάτσος προβλέπει την κυριαρχία του πετρελαίου (η αποθέωση των διυλιστηρίων), την εκπόρνευση του ελλαδικού κόσμου μέσω της ανάπτυξης του περιηγητικού εμπορίου και την άνευ όρων διάθεση της ελληνικής παράδοσης στα ξένα και ντόπια τουριστικά πρακτορεία."

Ειδήσεις